حسن بن على بزرگترين فرزند على ( ع ) است و كنيه‌اش ابو محمد . در روز وفات پيامبر وى هفت ساله بود ، چرا كه وى در سال سوم هجرى تولد يافت . در سال چهل و هفتم از هجرت درگذشت . عمرش چهل و پنج سال بود . دو حديث از پيامبر روايت كرده است : 1 - « هر كه نماز بامداد را بگزارد و در جاى خود بنشيند تا آفتاب برآيد ، خداوند او را از آتش دوزخ حفظ كند . » 2 - « بخيل [ 1 ] كسى است كه چون نام مرا نزد او ببرند بر من درود نفرستد . » و او دويست زن آزاد را به همسرى خويش در آورده بود . و على ( ع ) گفته است : به همسرى اين فرزند من در ميآوريد چرا كه او مطلاق است . و او را هفت فرزند بود : حسن بن حسن و حسين بن حسن و زيد بن حسن و طلحة بن حسن و ام عبد الله و ام الحسن . حسين بن على او ده ماه و بيست روز كوچكتر از حسن بود . در عاشوراى سال شصت و دو ، هفده سال پس از حسن ، كشته شد . پنجاه و هشت ساله بود و چهار فرزند داشت : على اكبر و على اصغر و فاطمه و سكينه . بازماندگان حسين همه فرزندان على اصغرند . و على اكبر با پدرش كشته شد . روايت كرده‌اند كه هفده تن از اهل بيت او با وى كشته شدند و خداى داناتر است . امّا محسن بن على ، او در خردى درگذشت . محمد بن على بن ابى طالب رضوان الله عليهما وى سخت سياه‌چهره بود و بسيار دانا و فاضل و بخشنده و دلير . در طائف

--> [ 1 ] در متن : « تخليه » كسى است كه . . . ولى اين روايت را همه به صورت البخيل روايت كرده‌اند . ترمذى باب دعوات ، به نقل المعجم المفهرس لالفاظ الحديث النبوى ، در مادهء بخل و كشف الخفا و مزيل الالباس ، تأليف اسماعيل بن محمد عجلونى جراحى ، مكتبة القدسى 1315 ج 1 ، ص 282 و از حسين بن على بيشتر نقل شده است .